آدم ها رو ذاتاً میشه به دو دسته ی «عاقل» و «عاشق» تقسیم کرد. عاشق ها اونایی هستن که معمولاً دیوانه بازی درآوردن رو دوست دارن. بدون اینکه براشون مهم باشه دیگران درباره شون چه فکری میکنن...همونایی که دوست دارن بدون چتر زیر بارون راه برن و توجهی به این نکنن که احتمالاً سرما میخورن. (عاقلا ولی به خاطر اون احتمال این کار رو دوست ندارن.) عاشقا اونایی ان که وقتی میرن توی طبیعت، مثلاً توی یه دشت یا کنار دریا، دوست دارن بدوئن و جیغ بزنن و بخندن. اونایی که وقتی میرن کنار دریا نمی تونن خودشونو کنترل کنن و حتی شده با شلوار و لباس، لااقل تا زانو میرن توی آب تا برخورد موج با پاهاشون و خالی شدن زیر پاشون از ماسه ها رو حس کنن... و ترجیح میدن با فکر کردن به این که «حالا باد میاد سردم میشه، لباس اضافی با خودم نیاوردم اینجا»، لذت اون لحظه شونو خراب نکنن... عاقل ها اما وقتی این کارشون، و سر و روی خیس و شنی شون رو میبینن میگن «سر بچه هات هم همین بلا رو آوردی...؟» عاشقا دوست دارن توی طبیعت، طبیعت رو لمس کنن و چیزی بین اونها حائل نشه... میخواد چتر باشه بین تنشون و بارون، یا زیر انداز باشه بین پاهاشون و شنای ساحل، یا برگای خشک، یا چمن... عاشقا اونایی ان که ته نگاهشون یه غمی هست... کلاً غم رو دوست دارن... آهنگای غم انگیز رو... مرور خاطرات غم انگیز عاشقانه شون رو... زیاد تو گذشته سیر میکنن و زیاد میرن توی

توی ماشین نشستیم و رادیو روشنه. یهو یه آهنگ از همایون شجریان پخش میکنه. «هوای گریه» ی نسیم وصل... و من پرت میشم به زمان دانشگاه... روزایی که همیشه هدفون تو گوشم بود و همیشه داشتم همایون و شجریان و سراج گوش میکردم... بیشتر همایون.بعد هرچی میره جلو با خودم میگم من چرا انقدر اینا رو دوست داشتم؟ چه دلیلی داشته که یه دختر هیجده نوزده ساله اونقدر این جور شعرها و آهنگای غم انگیز رو گوش کنه؟ «نبسته ام به کس دل، نبسته کس به من دل، چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من». «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من». با خودم میگم اگه الآن اینو گوش کنم و دوست داشته باشم، بی راه نیست! ولی اون موقع...آدم غمگینی بودم؟ به خود اون زمانم از بیرون نگاه میکنم. یه دختر شیطون که اتفاقا شاد به نظر میاد و دوستای نزدیکش دیوانه ترین های کلاس هستن و همیشه دارن با هم یه آتیشی میسوزونن...حتی یادمه یک بار یکی از بچه ها هدفونم رو گرفت گفت ببینم چی گوش میکنی، و وقتی دید آواز شجریانه، گفت برو خودتو فیلم کن! فکر میکنی باور میکنم؟؟ فکر میکرد همون لحظه زدم روی اون قطعه و قبلش چیز دیگه ای گوش میکردم لابد! ظاهراً از بیرون خیلی اشتباه به نظر میومدم!حق داشت... خودم هم گاهی با خودم درگیر میشدم که من کدومم...؟؟ اون دختری که شیطنتاش زیاده و خنده و مسخره بازیش توی جمع تو چشمه...؟ یا اونی که تنهایی رو دوست داره و برای خودش مینویسه و ز